Fyrir svanna fróðlegt tal
festa kann ég upp á skjal,
ljóð um Hannes hefja skal,
heiðursmann úr Reykholtsdal.

Býr með prýði bóndi sá
Brekku - fríðu koti á,
hans má víða hagleik sjá,
hefir smíðað Gussa þrjá.

Læknisdáðir drýgja vann,
dýrum þjáðum líkna kann,
eitt sinn náði hildum hann,
heillaráðið besta fann.

Spotti lafði lítill þar,
lítt þó tafði kappinn snar,
skjótar hafði hreyfingar,
honum vafði um lúkurnar.

Tók svo sprett og sperrtist við,
spyrnti þétt í kýrgreyið,
einnig gretti andlitið
er hann setti á smiðshöggið.

Hér um sinn ég hætti þá
handlagninni að segja frá,
þarf að minnast annað á,
ekki kvinnan gleymast má.

Ólöf kallast hrundin hreif,
hún mun valla talin kveif,
upp á stall í Kleifum kleif,
klæðnað allan frá sér reif.

Klofið þandi klæðafá,
köld að vanda sýndist þá,
vörmu hlandi veitti á
vegfaranda, er þeysti hjá.

Segja menn að málæðið
muni renna óslitið.
Hæfi kvenna varla við
virðist hennar ræðusnið.

Skreyta staðinn stórfrægar
stílfágaðar byggingar,
kúahlaðan kórónar,
kemst þar taðan sýslunnar.

Margir stara á húsin há,
hrifni varist ekki fá,
mæna bara orðlaust á
allt, sem þar er hægt að sjá.

Allvel Hannes aldur ber,
ennþá kann að skemmta sér.
Oft á mannamót hann fer,
mörgum þannig kunnur er.

Einnar ferðar minnast má,
mikil gerðist saga þá.
Hana skerða hvergi má,
hiklaust verður segja frá.

Svo til bar að bóndinn snar
bjóst að fara á útreiðar,
fljótur var til framkvæmdar,
fór í sparibuxurnar.

Ræflum fleygir rúmið á,
ríða eigi í slíku má,
englatreyju kempan kná
kembd og þvegin skrýddist þá.

Ólöf fríða ekki beið,
einnig skrýðast fór um leið,
hjónin síðan hleyptu á skeið,
hófst þá gríðar mikil reið.

Yfir grundir greitt þau bar,
gladdist lund við hleypingar.
Yndi fundu frábært þar,
fjörugt undir báðum var.

Ofsaheitt í veðri var,
var ei neitt til svölunar,
skyrtu bleytti og buxurnar
búkur sveittur Hannesar.

Allur friður flúði hann,
færðist sviði um líkamann,
sífellt niður svitinn rann,
síður, kvið og bakhlutann.

Kvalir þoldi karlgreyið,
klæðin tolldu skrokkinn við,
allt var holdið hálfsoðið,
hann fékk goldið ómakið.

Pollur nálægt vegi var,
vatnið gráan lit þó bar,
bóndinn sá, að bezt var þar
bað að fá til hressingar.

Hetjumakinn hægði skrið,
hljóp af baki götu við,
svo nam taka tilhlaupið,
tærnar rak í stórþýfið.

Þangað tróð sem tjörnin er,
tætti óður föt af sér,
unz hann stóð þar alveg ber,
ofsarjóður þar og hér.

Utan biðar út í þaut,
eitthvað niður sökkva hlaut,
upp á við þó eitthvað skaut,
allur sviði hvarf á braut.

Lék á sundi listirnar
litla stund í næði þar,
hljóð þá dundi um hlustirnar,
hreyfill drundi bifreiðar.

Karli leizt nú ekkert á,
illa treystist fákum ná,
báðir reistu höfuð há,
hræðslugneisti falinn lá.

Ólmur rýkur upp við það,
elding líkur þaut af stað,
bar ei flík né fíkjublað,
feimni slík ei komst þar að.

Þarna tifar til og frá,
tókst að yfirbuga þá,
í þeim svifum eigi smá
áði bif-reið karli hjá.

Sérhvert hlaðið sæti var,
sáust raðir margfaldar,
heyrðust þaðan hvíslingar,
hlógu glaðar ungmeyjar.

Fljóðin hnýsin horfðu þétt
helzt að vísu á lítinn blett,
lofa og prísa prúð og nett
paradísarklæðin slétt.

Hetjulegi höfðinginn
horfði á meyjar ófeiminn,
faldi eigi fuglinn sinn
fram þó teygi nefbroddinn.

Afar fyndinn ásýndar
eins og myndastytta var,
næturyndi Ólafar
upp í skyndi lyftist þar.

Ólöf harla hneyksluð sá
hertan jarlinn standa á ská,
horfði karlinn hissa á,
hún gat varla talað þá.

Fram svo æðir frúin kná,
fleygir klæði vopnið á,
hættusvæðið huldi þá,
háskann bæði skildi og sá.

Bíllinn óðar burtu rann,
bragðið góða heppnast vann,
eftir stóðu hún og hann,
heit í fljóði gremjan brann.

Eiginmanninn ávarpar,
ekki svanninn blíður var,
sagðist banna að brúka þar
besefann til sýningar.

Illa fer ef útlim þann
oftar ber þú strípaðan,
því að hér ég engri ann
utan mér að skoða hann.

Skipar frúin fleinatý
fljótt að búa sig á ný.
Hannes bljúgur hlýddi því,
heim þau snúa kotið í.

Andans glóðin fölskvast fer,
fatast ljóðasmíði mér,
þungur róður þetta er,
því skal óðinn fella hér.

Erlingur Jóhannesson
Hallkelsstöðum