Hįttbundinn kvešskapur er stušlašur og meš nokkuš reglulegri skipan bragliša. Rķm er ekki naušsynlegt til aš kvešskapur teljist hįttbundinn, samanber fornyršislag og ljóšahįtt. Žvķ mišur er algengt aš menn skynji ekki bragleguna og flokki hįttbundinn kvešskap undir svo kölluš atómljóš, žaš er ljóš įn nokkurra bragreglna, meš frjįlsri hrynjandi. Dęmi um slķkt er ljóšiš Tķminn og vatniš eftir Stein Steinarr sem hefst svona:

Tķminn er eins og vatniš,
og vatniš er kalt og djśpt
eins og vitund mķns sjįlfs.

Hér eru stušlar undirstrikašir og feitletrušu bragliširnir eru allir meš nokkra įherslu. Ljóšiš er aš vķsu nokkuš frjįlslega ort en žaš er sannarlega hįttbundiš.

Hvaš višvķkur hinu ytra formi žessara ljóša, vil ég gjarna taka žaš fram, aš žaš er į engan hįtt byltingarkennt. Žaš er ķ langflestum tilfellum skilgetiš afkvęmi žeirrar gömlu og góšu terzķnu, sem ég hélt, aš allir könnušust viš.

Steinn Steinarr

Oft er žvķ haldiš fram aš strangar bragreglur eins og, stušlar og rķm, takmarki möguleika skįldanna til frjįlsrar tjįningar og virki sem hemill į frjóa hugsun. Žetta er eflaust ekki śt ķ blįinn, sérstaklega žegar um erfišar rķmžrautir er aš ręša. Hins ber žó einnig aš geta aš bragreglan hjįlpar skįldunum oft til aš tjį sig į ašdįunarveršan hįtt. Hér skal ašeins tekiš eitt dęmi śr kvęšinu Annes og eyjar eftir Jónas Hallgrķmsson.

Spordrjśgur / Sprengi/sandur, -
spölur er / śt ķ / haf;
hįlfa leiš / hugurinn / ber mig;
žaš / hallar / noršur / af.

Spordrjśgur Sprengisandur segir Jónas. Af hverju skyldi žaš vera? Į bragreglan ekki nokkurn žįtt ķ žvķ, hversu snilldarlega Jónas hefur žetta erindi?